PL|
Produkty i usługi
Wybierz stronę
Produkty i usługi O PWPW Nowe technologie Informacje i ogłoszenia Kontakt Newsletter top
Archiwum
Tymczasowy dokument podróży

Tymczasowy dokument podróży (Emergency Travel Document – ETD) może uratować z opresji każdego obywatela Unii Europejskiej, który utraci dokument podróży w państwie, w którym nie ma przedstawicielstwa dyplomatycznego i konsularnego jego państwa ojczystego.

Tymczasowy dokument podróży – TDP1 (Emergency Travel Document – ETD) to jeden z najmniej znanych dokumentów wydawanych przez władze polskie. Powołanie go do życia zawdzięczamy nowym trendom integracji europejskiej z początku lat 90. ubiegłego wieku, kiedy to państwa członkowskie Wspólnot Europejskich podjęły wzmożone wysiłki na rzecz nadania nowych, jednolitych praw obywatelom swoich państw, a w ślad za tym, wzmocnienia – zapewnianej im wspólnie – ochrony poza granicami Wspólnoty.

Krokiem inicjującym te wysiłki było przyjęcie przez kraje ówczesnej Piętnastki koncepcji obywatelstwa wspólnego dla obywateli swych krajów,2 która od tego momentu stała się jednym z głównych nurtów integracji. Obywatelstwo europejskie po raz pierwszy formalnie zdefiniowane zostało w Traktacie o Unii Europejskiej. Wysoką rangę tej kwestii nadał fakt, że Układające się Strony zawarły odniesienie do niej już w Preambule traktatu z Maastricht, przyjętego 7 lutego 1992 r. Model wspólnego obywatelstwa ulegał na przestrzeni lat przeobrażeniom definicyjnym, jednak jego istota pozostała aktualna. Jednym z ważniejszych jego elementów było założenie, że państwa członkowskie wspólnym wysiłkiem będą dążyły do zapewnienia swoim obywatelom, przebywającym poza granicami Wspólnoty, jednolitych gwarancji bezpieczeństwa i ochrony.

Założenie to odzwierciedla deklaracja art. 8c Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE),3 zgodnie z którym każdy obywatel Unii korzysta na terytorium państwa trzeciego, gdzie Państwo Członkowskie, którego jest obywatelem, nie ma swojego przedstawicielstwa, z ochrony dyplomatycznej i konsularnej każdego z pozostałych Państw Członkowskich na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa.4 Na gruncie tej koncepcji podjęto prace nad doprecyzowaniem zasad świadczenia wzajemnej ochrony dyplomatycznej i konsularnej, o której mowa w traktacie, oraz utworzenia tymczasowego dokumentu podróży.

Podstawa prawna

Opierając się na postanowieniu art. 8c Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską 25 czerwca 1996 r. przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Rady przyjęli Decyzję w sprawie ustanowienia tymczasowego dokumentu podróży 96/409/WPZiB,5 stanowiąc jednomyślnie podstawę prawną dla wspólnego wzoru blankietu tymczasowego dokumentu podróży oraz jednolitych zasad wydawania go obywatelom Unii. Decyzję przyjęto w trosce o zapewnienie lepszej ochrony swoich obywateli poza granicami Wspólnoty, uwzględniając, że ustanowienie wspólnego tymczasowego dokumentu podróży okaże się prawdziwie pomocne dla obywateli Unii w trudnej sytuacji6 oraz będzie wyraźnym potwierdzeniem praktycznych korzyści wynikających z obywatelstwa unijnego.7

Treść tego aktu prawnego została wypracowana na forum europejskim w wyniku współpracy ekspertów Państw Członkowskich. Wraz z decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Rady 19 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony obywateli Unii Europejskiej przez przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne (95/553/WE)8 stanowią mechanizm art. 8c TWE.

Fot. 1. Pierwsza strona blankietu TPD. Ramką A oznaczono część blankietu przyjętą pierwotnie w 1996 r. Ramką B oznaczono aktualny wzór TPD, tj. wraz z dodatkowymi dwiema stronami, o które wzór blankietu został uzupełniony wraz z rozszerzeniem UE






Fot. 2. Treść w języku polskim (opisy pól podlegających personalizacji dokumentu) oraz umiejscowienie tego opisu na blankiecie

Decyzja 96/409/WPZiB składa się z trzech artykułów oraz trzech załączników, będących jej integralną częścią. Określono w nich wzór blankietu TDP (Fot. 1), zasady wydawania TDP (Fot. 2) oraz szczegóły techniczne blankietu, w tym, jego zabezpieczenia (Fot. 3).

Fot. 3. Druga strona blankietu TDP. Ramką A oznaczono część blankietu przyjętą pierwotnie w 1996 r., ramką B oznaczono aktualny wzór TDP

 

 

 

 

 

Przyjęta pierwotnie przez Piętnastkę Decyzja w sprawie ustanowienia tymczasowego dokumentu podróży była dwukrotnie zmieniana, co podyktowane było planowanymi rozszerzeniami Wspólnoty. Po raz pierwszy, 16 kwietnia 2003 r., mocą Aktu dotyczącego warunków przystąpienia (…) Rzeczypospolitej Polskiej9 dostosowano dokument do wymogów 10 państw kandydujących – w tym Polski. Za drugim razem mocą decyzji 2006/881/CFSP z 30 listopada 2006 r. dostosowano TDP na potrzeby akcesji Bułgarii i Rumunii.10

Każdorazowo zmieniano treść załączników nr 1 i nr 3, uzupełniając wzór blankietu TDP o zapisy w językach urzędowych państw kończących negocjacje akcesyjne oraz dodając serie dokumentu, dedykowane nowym członkom UE.

Cel powstania TDP

Przyjęcie ram prawnych umożliwiających wydawanie TDP, a następnie skuteczne wdrożenie ich przez wszystkich członków Unii Europejskiej jest niekwestionowanym sukcesem. Dzięki temu państwa członkowskie zapewniły swoim obywatelom dodatkową ochronę w szczególnie trudnych sytuacjach.

Tymczasowy dokument podróży ratuje obywateli UE, pozwalając im opuścić terytorium państwa trzeciego w dwóch szczególnych sytuacjach. Pierwszą stanowią utracenia dokumentów podróży, wynikające z jednostkowych, życiowych przypadków (kradzieże, zagubienia, przypadkowe zniszczenia dokumentów), drugą – szczególne sytuacje kryzysowe, kształtujące się w rezultacie klęsk żywiołowych, ataków terrorystycznych i zawirowań politycznych.11

Za przykład takich sytuacji w ostatnim okresie można wskazać trzęsienie ziemi na Haiti (2010) i kryzys polityczny w Afryce Północnej – w szczególności w Egipcie i Libii (2011). Największą jednak i najtrudniejszą sytuacją kryzysową, w której sprawdził się mechanizm tymczasowego dokumentu podróży, były konsekwencje tsunami, które 26 grudnia 2004 r. nawiedziło Indonezję, Sri Lankę, Indie, Tajlandię oraz Malediwy, Somalię, Birmę i Malezję.12

Z punktu widzenia polskich obywateli, cel powołania do życia TDP, jak i korzyści z tego płynące, stają się wyraźniejsze przy zestawieniu sytuacji Polaków przebywających za granicą przed oraz po akcesji do UE.

Przed 1 maja 2004 r. utracenie przez Polaka dokumentu podróży w państwie, w którym nie było polskiego urzędu dyplomatyczno-konsularnego, było jednoznaczne z koniecznością korespondencyjnego aplikowania o paszport tymczasowy. Przykład takich okoliczności może zilustrować sytuacja obywatela RP przebywającego w Naypyidaw, stolicy Myanmar (d. Birma). W przypadku utraty dokumentu podróży zmuszony był do aplikowania o paszport w sąsiedniej Tajlandii. Stolice obu państw dzieli odległość przeszło 800 km w linii prostej. Z oczywistych względów było to więc niezwykle uciążliwe, czasochłonne a także zagrażające bezpieczeństwu takiej osoby, pozbawiając ją mozliwości udokumentowania swojej tożsamości oraz opuszczenia danego państwa.

Obecnie w identycznej sytuacji wystarczy, że podróżnik nawiąże kontakt z najbliższą (właściwą terytorialnie) polską ambasadą lub konsulatem – w praktyce, najczęściej umiejscowioną w jednym z państw sąsiednich względem państwa, w którym aktualnie się znajduje. Odnosząc się do przykładu, byłaby to Ambasada RP w Tajlandii. Polski dyplomata wskaże wówczas takiej osobie, do którego urzędu, którego z państw Unii Europejskiej winna się udać. We wskazanym przedstawicielstwie zostanie wydany bezzwłocznie dokument TDP. W większości przypadków będzie to najbliższe przedstawicielstwo jednego z członków UE (w tym względzie jednak pozostawiono możliwość wskazania innego, bardziej „odpowiedniego” przedstawicielstwa).

Wartość dodana tego rozwiązania jest więc odpowiednio większa w przypadku mniejszych państw, które nie mają równie silnie rozbudowanej sieci konsularnej jak Polska. Biorąc jednak pod uwagę, że aktualnie TDP wydają władze 27 państw, które są reprezentowane jednocześnie jedynie w trzech państwach trzecich (Stany Zjednoczone, Rosja, Chiny),13 korzyści wprowadzenia tego dokumentu wydają się oczywiste z punktu widzenia wszystkich państw członkowskich.

Należy również zauważyć, że po rozszerzeniu Unii Europejskiej prawdopodobieństwo, iż jeden z jej członków nie ma właściwego urzędu w danym państwie trzecim, zwiększyło się niemal dwukrotnie, w stosunku do stanu z 1996 r. – kiedy ustanowiono TDP. Z tego samego powodu wzrosła również liczba wszystkich urzędów, które mogą teoretycznie wydać tymczasowy dokument podróży, a w ślad za tym wzrósł poziom bezpieczeństwa i komfortu obywateli całej Unii. Jednocześnie liczba wyjazdów obywateli unijnych poza granice UE z każdym rokiem zwiększa się – w 2008 r. było to 90 mln i zarazem 10 mln więcej niż w 2005 r.14 Wszystko to dowodzi, że mechanizm przyjęty w 1996 r. stanowi obecnie lepszą ochronę dla większej liczby obywateli.

Warunki wydania tymczasowego dokumentu podróży

Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej prawo wydawania tymczasowych dokumentów podróży uzyskał Konsul RP. Jednocześnie zasady wykluczają możliwość ubiegania się o TDP przez polskiego obywatela w polskim urzędzie konsularnym – co wynika z charakteru dokumentu i byłoby sprzeczne z celem jego istnienia. Oznacza to, że polskie urzędy wydają dokumenty TDP wyłącznie obywatelom innych państw członkowskich, a polski obywatel może ubiegać się o taki dokument wyłącznie w określonej sytuacji w przedstawicielstwie dyplomatyczno-konsularnym innego państwa członkowskiego.

Szczegółowe zasady wydawania tymczasowego dokumentu podróży przez urzędy dyplomatyczne i konsularne państw członkowskich Unii Europejskiej określa przywołana decyzja Rady. Zgodnie z nią TDP wydaje się pod następującymi warunkami:

  • aplikujący jest obywatelem jednego z państw członkowskich UE;
  • aplikujący utracił dokument podróży (dokument został zagubiony, skradziony, zniszczony lub z innego powodu jest niedostępny);
  • aplikujący znajduje się na terytorium państwa, w którym nie ma przedstawicielstwa dyplomatycznego i konsularnego jego państwa ojczystego, ani nie jest ono reprezentowane w inny sposób;
  • organ wydający dokument uzyskał zezwolenie władz ojczystego państwa aplikującego.

Z powyższego wynika wprost, że w celu otrzymania tymczasowego dokumentu podróży aplikujący po utracie dokumentu ma obowiązek skontaktować się z władzami swojego państwa (w praktyce – najbliższa ambasada lub konsulat). Władze państwa ojczystego nawiązują wówczas kontakt z władzami państwa, które wyda ten dokument. Na tym etapie następuje weryfikacja aplikującego.

Tymczasowy dokument podróży wydawany jest jedynie na jedną podróż, na czas niezbędny na powrót do kraju stałego zamieszkania (w uzasadnionych przypadkach, do innego celu podróży – np. najbliższego państwa, gdzie jest przedstawicielstwo dyplomatyczno-konsularne państwa ojczystego, mogące wydać paszport tymczasowy). Oznacza to, że dokument taki może być ważny niewiele dłużej niż minimalny czas niezbędny na dotarcie do miejsca przeznaczenia.

Za wydanie TDP pobierana jest opłata konsularna, która powinna wynosić równowartość opłaty za wydanie paszportu w nagłych przypadkach. W polskiej praktyce przyjęto, że opłata ta stanowi równowartość opłaty za wydanie paszportu tymczasowego – aktualnie jest to 12 €.15

Forma dokumentu

Dokument wyróżnia się prostotą formy, która jest wspólna dla wszystkich 27 państw członkowskich, wydających tymczasowy dokument podróży na identycznych blankietach. Fakt ten wyróżnia TDP na tle innych dokumentów o ustalonych na forum unijnym wspólnych wzorach. W odróżnieniu od wizy jednolitej czy kart pobytu, tymczasowy dokument podróży ma całkowicie jednolity wzór, tożsamy dla wszystkich państw. Treść dokumentu (m.in. tytuł, opisy zawartości poszczególnych pól) zapisana jest na blankiecie w językach urzędowych wszystkich państw członkowskich. Jedyną cechą, która odróżnia niespersonalizowane blankiety wykorzystywane przez poszczególne państwa członkowskie, to oznakowanie serii dokumentów – w przypadku Polski jest to POL.

Początkowo tymczasowy dokument podróży wykonywany był w formie formularza o wymiarach 18 cm x 13 cm, który po spersonalizowaniu miał być składany na pół do formatu 9 cm x 13 cm (Fot. 1, ramka A i Fot. 3, ramka A). Obecnie, w związku z koniecznością uzupełnienia blankietu o tłumaczenie treści w kolejnych językach urzędowych, dołożono dodatkowy segment (dwie dodatkowe strony) – również o wymiarach 9 cm x 13 cm – powiększając tym samym blankiet dokumentu do wymiarów 27 cm x 13 cm (Fot. 1, ramka B i Fot. 3, ramka B).

Dzisiejszy blankiet TDP różni się więc od pierwotnego, przyjętego w 1996 r. Aktualnie po spersonalizowaniu dokument tworzy składaną w dwóch miejscach książeczkę – analogicznie do polskich dowodów rejestracyjnych.

Technika wytworzenia blankietu TDP oraz zabezpieczenia

Blankiet tymczasowego dokumentu podróży przy pierwszym kontakcie sprawia wrażenie słabo zabezpieczonego. Przy bliższym poznaniu okazuje się jednak, że, wykorzystując sprawdzone i powszechnie znane formy zabezpieczeń, stanowi on przykład kompromisu: z jednej strony daje gwarancję należnej ochrony a z drugiej rękojmię należytej oceny jego legalności przez właściwe służby na całym świecie.

Blankiet dokumentu przygotowywany jest na papierze pozbawionym wybielaczy optycznych o fakturze 90g/m2. Papier zabezpieczono zastrzeżonym znakiem wodnym wykonanym w technice chain wires, zawierającym niebieskie i żółte włókna fluorescencyjne (Rys. 4) oraz odczynniki zabezpieczające przed wytarciem chemicznym.

Fot. 4. Druga strona blankietu w świetle UV

 

 

 

 

Podłoże dokumentu zabezpieczono przyjemnym dla oka giloszem uzupełnionym o tzw. efekt kątowy (Fot. 6) oraz mikrodruk (Fot. 7). Zastosowano równolegle technikę druku wklęsłego oraz druku offsetowego.

Od lewej, zgodnie ze
wskazówkami zegara:

Fot. 5. Tytułowa strona TDP
Fot. 6. Efekt kątowy
Fot. 7. Mikrodruk
Fot. 8. Numeracja na stronie
tytułowej

 

 

 

 

 

 

 

Na stronach personalizowanych druk wykonano w czterech kolorach z wykorzystaniem farby opalizującej. Zastosowana kolorystyka wszystkich elementów (żółto-zielono-niebiesko-fioletowa) stanowi rozwiązanie skutecznie zabezpieczające przed możliwością wykonania bezpośredniej lub pośredniej kolorowej kopii dokumentu. Używane farby drukarskie są odporne na kopiowanie i każda próba wykonania kolorowej odbitki daje w wyniku rozpoznawalne odchylenia kolorystyczne. Ponadto przynajmniej jeden kolor zawiera czynniki fluorescencyjne.16 Druk wklęsły wykonano farbą błyszczącą (niebieski) natomiast jedna z farb wykorzystywanych w giloszu ma cechy fluorescencyjne w kolorystyce żółtej (Fot. 4). Dodatkowo zastosowano efekt irysowy przy wykorzystaniu barwy zielonej i fioletowej.

Techniką druku szablonowego, w kolorze czarnym z zieloną fluorescencją w świetle UV, wykonany został unikalny numer i seria dokumentu. W przypadku tych znaków stosowana jest czcionka właściwa dla pól odczytu maszynowego OCR-B (Fot. 8).

Personalizacja blankietu TDP

Tymczasowy dokument podróży może być personalizowany maszynowo lub pismem odręcznym. Ta druga możliwość wydaje się szczególnie istotna.

Obowiązkowa personalizacja maszynowa wymagałaby wdrożenia przez wszystkie państwa członkowskie, we wszystkich przedstawicielstwach, specjalistycznego oprogramowania i sprzętu, a zatem poniesienia znacznych kosztów, sprostania trudom logistyki i szkoleń personelu. Odręczna personalizacja w tym przypadku to rozwiązanie prostsze i tańsze. Dodatkowo możliwość ręcznej personalizacji zwiększa teoretyczną możliwość wydania takiego dokumentu w oderwaniu od uwarunkowań technicznych, także poza siedzibą urzędu konsularnego. W przypadku zaistnienia sytuacji kryzysowych i związanych z nimi trudności, np. w przemieszczaniu się na danym terenie, możliwość ta może się okazać bezcenna (konsul poza siedzibą na miejscu zdarzenia może wydać TDP).

Należy tu jednak podkreślić, że zgodnie z decyzją Rady proces personalizacji dokumentu kończy laminowanie dokumentu, czemu wydający powinien sprostać w każdych okolicznościach. Przed laminowaniem do dokumentu przytwierdzone zostaje zdjęcie okaziciela, które zostaje częściowo opieczętowane pieczęcią organu wydającego.

Tło ekonomiczne

Biorąc pod uwagę charakter TDP – w szczególności to, że miał to być dokument wydawany jedynie na jednorazową podróż powrotną do państwa pochodzenia z możliwie najkrótszym terminem ważności, wyłącznie przy braku możliwości ubiegania się o paszport tymczasowy państwa pochodzenia w danym państwie trzecim, czyli dokument wydawany relatywnie rzadko i na krótki okres ważności – przedstawiciele państw wspólnoty podjęli wiele działań i decyzji mających na celu ograniczenie kosztów związanych z wdrożeniem tymczasowego dokumentu podróży:

  • zastosowano prostą formę – blankiet – a nie np. formę książeczki paszportowej;
  • przyjęto jednolity wzór dla wszystkich państw;
  • umożliwiono personalizację odręczną;
  • zrealizowano wspólne zamówienie blankietów u jednego producenta;17
  • modyfikując dokument (rozszerzenie UE) nie ingerowano w treść dotychczasowego wzoru TDP – stosując rodzaj przywieszki (dodatkowe dwie strony) – zawierające tłumaczenie treści
  • całego dokumentu na nowe języki urzędowe, dzięki czemu możliwe stało się dalsze wykorzystanie dotychczasowych matryc.

Powyższe rozwiązania, dyktowane głównie względami ekonomicznymi, przesądzają również o wyjątkowości TDP na tle innych dokumentów wydawanych przez władze Państw Członkowskich.

Przyszłość

Tymczasowy dokument podróżyto sprawdzony w praktyce wyraźny, pozytywny przejaw integracji europejskiej. Oparty na wzajemnej, realizowanej solidarnie, ochronie swoich obywateli przez wszystkich członków UE, zdecydowanie zwiększa nasze bezpieczeństwo poza granicami Wspólnoty.

Od decyzji ustanawiającej tymczasowy dokument podróży minęło niemalże 15 lat. Biorąc pod uwagę wielość doświadczeń wszystkich partycypujących państw oraz nieubłagany rozwój technologii produkcji i zabezpieczeń dokumentów, wydaje się, że najwyższy czas podjąć refleksję na temat możliwości unowocześnienia tego dokumentu.

Pogląd ten podziela Rada Unii Europejskiej, która 18 stycznia 2011 r. podczas 3062. posiedzenia zatwierdziła konkluzje wzywające Komisję Europejską, by przygotowała wniosek dotyczący stworzenia nowego europejskiego tymczasowego dokumentu podróży, który zawierałby zabezpieczenia zgodne z obecnymi praktykami i uaktualnione zabezpieczenia opisane w decyzji 96/409/WPZiB.18

Komisja Europejska odniosła sie do przyszłości tymczasowego dokumenty podróży w przedstawionym 23 marca 2011 r. komunikacie Ochrona konsularna dla obywateli UE w państwach trzecich: stan aktualny i perspektywy. Stwierdzono w nim: Niektóre Państwa Członkowskie pragną wzmocnić zabezpieczenia tymczasowego dokumentu podróży, niektóre państwa trzecie natomiast sygnalizują, że problematyczne staje się akceptowanie unijnego TDP pozbawionego biometrii. Kwestie te zostaną uwzględnione podczas prac nad aktualizacją formatu TDP, które powinny być prowadzone wraz z dokładną analizą kosztów i korzyści.19  Podkreślono również konieczność wypracowania tzw. najlepszych praktyk, opierając się na dotychczasowych doświadczeniach Państw Członkowskich.

Z powyższego widać, iż rozwój tymczasowego dokumentu podróży znajduje się w kręgu obecnych zainteresowań instytucji europejskich. W praktyce decyzja Rady daje zielone światło do rozpoczęcia żmudnych prac ekspertów nad nowym wzorem TDP. Komunikat Komisji doprecyzowuje kierunek tych zmian oraz sygnalizuje możliwość pewnej modyfikacji zasad wydawania TDP. Biorąc pod uwagę tempo prac gremiów unijnych i złożoność procesów legislacyjnych na poziomie UE, należy spodziewać się wdrożenia nowego blankietu tymczasowego dokumentu podróży nie wcześniej niż za trzy lata. Na koniec pozostaje mi jedynie życzyć, by los oszczędził Państwu wątpliwej przyjemności obcowania ze spersonalizowanym – specjalnie dla Was – tymczasowym dokumentem podróży.

Mirosław Paweł Banach
absolwent UW, doktorant SGH, członek służby zagranicznej, uczestniczył w posiedzeniach Komitetu Art. 6

 


1 Nazwa dokumentu nie jest unikalna i może być mylnie utożsamiana m.in. z tymczasowym polskim dokumentem podróży. Również w angielskojęzycznym brzmieniu Emergency Travel Document nie jest nazwą unikalną i jest powszechnie stosowaną przez wiele państw (np. Kanada, Nowa Zelandia, Sudan). W związku z tym w polskim ustawodawstwie dokument ten określany jest mianem Tymczasowego Dokumentu Podróży, określonego w decyzji Rady z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia tymczasowego dokumentu podróży (96/409/WPZiB); zob. m.in. Dz. U. 2010 r. Nr 254, poz. 1710. Na potrzebę niniejszego opracowania przyjęto nazwę „tymczasowy dokument podróży” – w skrócie TDP.
2 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 191 z 29 lipca1992, s. 1.
3 Z uwagi na zawiłą frazeologię dot. prawa pierwotnego UE warto wyjaśnić, że „Traktat o Unii Europejskiej” z 1992 r. swoją mocą zmienił nazwę obowiązującego od 1 stycznia 1958 r. „Traktatu Ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą” na „Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską” (art. G punkt 1), modyfikując i uzupełniając jego zapisy (m.in. o art. 8c). Aktualnie, wobec kolejnych modyfikacjami prawa traktatowego, w szczególności wejścia w życie 1 grudnia 2009 r. „Traktatu lizbońskiego", wskazany przepis został w całości zastąpiony art. 23 „Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej” (treść pozostała bez zmian).
4 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 83 z 30 marca2010, s. 58.
5 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 168 z 6 lipca1996, s. 26-33.
6 Fragment preambuły Decyzji 96/409/WPZiB.
7 Tamże.
8 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 314 z 28 grudnia1995, s. 73-76.
9 Tamże, L 236 z 23 września 2003, s. 789-791.
10 Tamże, 363 z 20 grudnia 2006, s. 422-423.
11 Działania Unii Europejskiej na rzecz efektywnej ochrony konsularnej w krajach trzecich. Plan działań na lata 2007-2009, Bruksela 5 grudnia 2007, KOM(2007)767.
12 http://ec.europa.eu/world/tsunami/other-measures/consular_issues.htm, 14 lutego 2011 r.
13 Sprawozdanie na temat obywatelstwa UE – 2010 r.: usuwanie przeszkód w zakresie praw obywatelskich UE, Bruksela 27 października 2010, KOM(2010)603 wersja ostateczna, s. 9.
14 Dane EUROSTAT w kategorii „population” > „tourism”, oparte na statystyce wyjazdów wakacyjnych i służbowych, trwających dłużej niż jeden dzień; http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/eurostat/home/
15 Rozporządzenie z dn. 22 grudnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat konsularnych; Dz. U. 2010 r. Nr 254, poz. 1710.
16 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 168 z 6 lipca 1996, s. 32-33
17 W dolnej części s. 4 TDP widoczny jest napis „I.P.Z.S. S.p.A. – OFFICINA C.V. – ROMA”, który w rozwinięciu oznacza Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato S.p.A. – tj. Rządową Drukarnię i Mennicęw Rzymie; www.ipzs.it
18 Dok. 5287/11 dot. 3062. posiedzenia Rady UE, sprawy gospodarcze i finansowe, Bruksela 18 stycznia 2011.
19 Ochrona konsularna dla obywateli UE w państwach trzecich: stan aktualny i perspektywy, Komunikat Komisji Europejskiej, Bruksela, 23 marca 2011, KOM(2011)149 wersja ostateczna, s. 11


« powrót
Wydrukuj stronę Wersja do druku